Մեր 2050 թվա­կա­նի խոս­տու­մը

Հա­յաս­տա­նի բնակ­չութ­յան կե­սից ա­վե­լին այ­սօր կենտ­րո­նա­ցած է Երև­ան քա­ղա­քում, երկ­րի հարս­տութ­յան զգա­լի մա­սը՝ մայ­րա­քա­ղա­քի ըն­դա­մե­նը մի քա­նի քա­ռա­կու­սի կի­լո­մետ­րե­րում։ Հա­յաս­տա­նի ողջ տա­րած­քում, ինչ­պես նաև Լեռ­նա­յին Ղա­րա­բա­ղում (Ար­ցախ, 2017–2023), գյու­ղե­րը դա­տարկ­վել են՝ հնա­րա­վո­րութ­յուն­նե­րի բա­ցա­կա­յութ­յան պատ­ճա­ռով։

Երբ դպրոց­նե­րը թու­լա­նում են, ըն­տա­նիք­նե­րը հե­ռա­նում են։ Երբ ըն­տա­նիք­նե­րը հե­ռա­նում են, հա­մայնք­նե­րը մա­րում են։ Իսկ երբ հնա­րա­վո­րութ­յուն­նե­րը կենտ­րո­նա­նում են մի կե­տում, վտան­գի տակ է հայտն­վում ամ­բողջ ազ­գը։

Ներ­կա­յիս ի­րա­կա­նութ­յու­նը պարզ է. Հա­յաս­տա­նում չա­փա­զանց շատ ա­շա­կերտ­ներ դեռևս չու­նեն հա­սա­նե­լիութ­յուն ո­րակ­յալ կրթութ­յա­նը, իսկ գյու­ղա­կան հա­մայնք­նե­րում հնա­րա­վո­րութ­յուն­ներն էլ ա­վե­լի սա­կավ են։ «Դա­սա­վան­դի՛ր, Հա­յաս­տան» ա­շա­կեր­տա­կան ​​տես­լա­կա­նը ստեղծ­վել է հենց դա փո­խե­լու հա­մար․ ան­հա­տի հա­ջո­ղութ­յու­նը չպետք է պայ­մա­նա­վոր­ված լի­նի նրա ծննդա­վայ­րով, և յու­րա­քանչ­յուր հա­մայնք կա­րող է կա­ռու­ցել ա­պա­գա՝ հա­նուն որի ար­ժե մնալ այդ հա­մայն­քում։

սա հե­ռա­վոր փա­փագ չէ, այլ խոս­տում սերն­դին։

Այն ի­րա­կա­նաց­նե­լու հա­մար «Դա­սա­վան­դի՛ր, Հա­յաս­տան» կրթա­կան հիմ­նադ­րամն իր եր­կամ­յա «Ազ­գա­յին ծա­ռա­յութ­յուն» ծրագ­րի մի­ջո­ցով մշա­կում է Ու­սու­ցիչ-ա­ռաջ­նորդ­նե­րի վե­րա­պատ­րաս­տու­մը՝ փո­փո­խութ­յուն­նե­րի վրա հիմն­ված ու­սուց­ման ի­րա­կա­նաց­մամբ, որ­պես­զի ա­շա­կերտ­նե­րը ոչ միայն ի­մա­նան աշ­խար­հի մա­սին, այլև հաս­կա­նան՝ ինչ­պես փո­խել այն: Յու­րա­քանչ­յուր հա­մայն­քում մեր նպա­տա­կը նույնն է՝ օգ­նել ե­րե­խա­նե­րին դառ­նալ այն­պի­սի քա­ղա­քա­ցի­ներ, ով­քեր կամ­րապն­դեն ի­րենց դպրոց­նե­րը, ի­րենց գյու­ղե­րը և, ի վեր­ջո, ազ­գը: